Monolog Puitis: "Tutulung ka nu Butuh, Nyaangan ka nu Poekeun"

“Tutulung ka nu butuh... nyaangan ka nu poekeun...”
kitu dawuhan karuhun urang.

Sabab hirup téh lain keur sorangan, tapi keur ngalakukeun kahadéan,
keur jadi lampu dina leuweung kahirupan nu loba poekna.

Lamun aya nu lapar, sing dahar hate urang.
Lamun aya nu nyeri, sing ngagerentes rahmat dina urat-urat manusa urang.
Eta nu disebut hirup nu nyinar.

Tapi, naha urang sadar?
Dina diri urang aya dua Illah:
hiji Illah leutik — kahayang, kaduniaan, ego, pangkat,
jeung hiji deui Illah anu Maha Agung —
nu nyumput dina jero leutikna kahirupan,
nu henteu bisa digambarkeun, ngan bisa dirasakeun.

Upama urang hayang neangan Gusti,
ulah jauh-jauh ngumbara ka langit,
sabab Pangeran téh cicing di jero napas urang,
di jero detak jantung nu teu kungsi eureun ngucap asma-Na.

Dina waktu urang nyebut, “Lā ilāha illallāh,”
sabenerna urang keur ngaleungitkeun sagala rupa Illah leutik,
nepi ka nyésa hiji Illah — Illah anu Agung, anu Maha Aya.

Alam dunya ieu mah ukur panggung ujian.
Manusa leumpang dina awan, dina girul ulap,
nepika nepi kana kasadaran yén sagala la ilaha geus lebur,
tinggal Allāh anu nyinar.

Lamun geus kitu, haté moal beurat deui.
Kabéh kasusah robah jadi kasadaran,
kabéh leungit jadi pamekaran,
jeung kabéh nyeri jadi jalan balik ka asal-usul urang:
Alam kasampurnaan.

Alam nu teu aya lawan, teu aya ngabeda-bedakeun,
sabab di ditu, urang moal nempo batur,
nu aya téh diri nu pinuh ku Gusti.

Ku kituna, dulur-dulur,
hirup téh kudu leumpang dina cahaya.
Ulah sieun kana poek, sabab ti poek lahir cahaya.
Ulah sieun kana petir, sabab ti petir lahir kasadaran.

Jeung ulah kagoda ku cahaya sorangan,
sabab cahaya manusa téh bakal padam,
tapi cahaya Gusti bakal langgeng salawasna.

Sing inget,
manusa nu sajati téh lain nu loba nyebut nami Allah,
tapi nu ngadenge Allah nyebut balik ngaran urang.

“Saha nu datang, kuring bakal nyanghareupan.
Saha nu eling, kuring bakal nyinaran.”

Ieu hirup, dulur... lain ukur perjalanan,
tapi panggilan balik ka asal.
Balik ka Pangeran.

La ilaha illallah...
teu aya deui kecap,
iwal tina Gusti nu nyebut dina jero haté urang.