Papatah Sunda Buhun : “Ulah ngumbar nafsu sabab nafsu nu matak kaduhung, awak nu bakal katempuhan.”

---

🌾 Sajak: Ulah Ngumbar Nafsu

Ulah ngumbar nafsu...
sabab nafsu téh kawas seuneu dina jerami,
ngamimitina caang, tungtungna ngabeuleum diri sorangan.

Nafsu téh sok nyaruakeun kahayang jeung kabeneran,
padahal kabeneran téh teu kungsi miboga sora nu ngagero,
ngan nyumput dina sepi, dina haté nu tenang.

Ulah kabobodo ku seuneu anu ngan sakedapan,
sabab cahaya nu langgeng mah asalna tina iman,
lain tina napsu nu ngan ukur ngagedur waktu.

Anjeun nu ngadenge, sing inget…
Sakali napsu dikumbar,
akal leungit arah,
haté nyimpang ti nur,
awak nu bakal katempuhan,
ku kaduhung nu ngagulung sapertos ombak teu eureun-eureun.

Nafsu téh pinter nyamur jadi cita-cita,
ngagoda kalakuan, ngalunturkeun niat,
nyieun urang poho kana hakikat.

Teu salah lamun hayang hirup hade,
tapi salah lamun nyieun kahadean jadi pamrih,
sabab pamrih téh bibit tina napsu nu kasamaran.

Dina diri urang aya dua sumur:
hiji ngeusi haseup kahayang,
hiji deui ngeusi cai pangawasa.
Nu bijaksana bakal nginum tina sumur kadua,
bari nyukcruk ka seuneu kahiji supaya pareum ku tobat.

Ulah ngahukum batur, sabab napsu ogé resep nyumput dina kalimah “bener”.
Ulah ngagungkeun diri, sabab napsu sok nyieun kaca pikeun muji bayangan sorangan.

Sing inget,
nafsu teu meunang dipaéhan, tapi kudu dikawasa,
sabab lamun dipaéhan — rasa jadi beku,
tapi lamun dikawasa — rasa jadi jalan balik ka Gusti.

Lamun haté geus jembar,
napsu moal deui jadi raja,
tapi jadi abdi nu nurut kana cahaya.

Sangkan kitu, sing diajar ti sepi,
sabab dina sepi, napsu leungit sora,
jeung Gusti mimiti nyarita dina jero dada.

Ulah ngumbar nafsu…
sabab hirup téh moal beak ku nikmat dunya,
tapi bakal beak ku kabodoan rasa.

Ulah ngarasa kuat, sabab nu kuat téh nu bisa nahan diri.
Ulah ngarasa pinter, sabab nu pinter téh nu bisa ngawasaan haté sorangan.

Ulah ngahaja ngudag kahirupan nepi poho kana kahirupan anu sajati.
Sabab lamun waktuna datang, awak ieu ngan sakadar baju nu dileupaskeun,
jeung nu balik téh sanubari nu ngucap:

“La ilaha illallah…”

Di ditu napsu lebur,
di ditu kahayang leungit,
di ditu urang jadi jalma deui —
jalma nu mulang ka Asal.